การฝึกอบรมฝีมือการทำอาหาร ให้คนไทยที่จะไปทำงาน เป็นกุ๊กร้านอาหารไทย ในมาเลเซีย จำเป็นหรือไม่?

          ความชอบของคนไม่เหมือนกัน ไม่เว้นแม้แต่รสชาติอาหาร บางคนชอบหวานนำ บางคนชอบเปรี้ยวนำ บางคนชอบเค็มนำ ดังนั้น กุ๊กที่ทำอาหาร ก็จะปรุงรสชาติ ตามที่ตนเองคิดว่าอร่อยเป็นหลักก่อน เรียกว่าเป็นรสมือของกุ๊กแต่ละคนที่ไม่เหมือนกัน คนที่ชอบรสชาติเดียวกับที่กุ๊กทำ ก็จะมาเป็นลูกค้า ยิ่งคนมาเลเซีย มีนิสัยที่ชอบตำหนิในรสชาติอาหารตรงๆ ไม่มีการเกรงใจ แต่กลับเป็นประโยชน์อย่างมาก ที่จะช่วยให้กุ๊ก สามารถปรับรสชาติอาหาร ให้เข้ากับลิ้นของลูกค้าแต่ละคนๆ นั้นจนได้เป็นลูกค้าประจำ ที่กุ๊กต้องรู้ใจคนกิน เป็นกลไกการตลาดธรรมดา ที่อธิบายได้ไม่ยาก
          ดังนั้น มาตรฐานของอาหาร ที่ทุกจานต้องเหมือนกันหมดนั้น เป็นไปไม่ได้ และไม่ควรทำให้เป็นเช่นนั้น
          อีกประการหนึ่งคือ ถ้าจะมุ่งหมายให้คนที่มาอบรมการทำอาหารแล้ว สามารถไปเป็นกุ๊ก ตามร้านอาหาร ในมาเลเซียได้เลย ก็เป็นจริงไม่ได้ เพราะแต่ละร้านอาหารมีกุ๊กประจำอยู่ ถึงจะมีฝีมือขนาดไหน คนที่เข้าไปใหม่ต้องเริ่มจากการเป็นเด็กล้างจาน แล้วค่อยๆ ขยับขึ้นไปเป็นเด็กเสิร์ฟ จดรายการอาหาร ทำเครื่องดื่ม ทำอาหารง่ายๆ อย่างอาหารจานเดียว ก่อนเทียบชั้นเป็นกุ๊กมือหนึ่งของร้านได้ ซึ่งขั้นตอนดังกล่าว ก็ถือว่าเป็นหลักสูตรที่ดีเยี่ยมอยู่แล้ว เพราะนอกจากจะรู้ระบบการทำงาน ในร้านทั้งหมด รู้จักหน้าที่ในการทำงานเป็นทีม ยังสร้างความคุ้นเคย กับลูกค้าชาวมาเลเซีย ไปพร้อมกันด้วย ฉะนั้น วิธีการนี้จึงเกิดผลสัมฤทธิ์มากกว่าการอบรมเพียงไม่กี่วัน